u procesu...

Performans “Moja privatna biopolitika”, od početka je mišljen kao otvoreno istraživanje u polju savremenog plesa i performansa u istočnoevropskom tranzicijskom kontekstu. Nastao je kao deo višegodišnjeg istraživačko-umetničkog projekta “Indigo Dance”. Pitanja kojima se performans bavi proizilaze iz problema pozicioniranja u odnosima globalnih i lokalnih biopolitika plesa u Srbiji i na međunarodnoj sceni.

Ovaj film govori o onom što se nalazi s one strane buržoaskog legaliteta - a ipak čini srce kapitalističke ekonomije. Prateći transformaciju eksploatisane i razočarane radnice u vrsnog, mada često i saosećajnog eskploatatora, Loach pokazuje da je logika najbrutalnije eksploatacije logika krupnog biznisa - a ne kapric individualne pohlepe.

Povratak čistom pokretu uz naglasak na njegovoj vitruoznosti početne su premise sustava koji u plesnoj predstavi “Nastup” istražuje i razvija mladi plesač i koreograf Matija Ferlin. Pri tome sustav definira kao manifestni niz odluka/pravila koje u 12 koreografskih cjelina ideju plesa tematski usmjeravaju jedino i samo prema čistome pokretu lišenom svakog mogućeg gestusa i značenja upisanog u njega.

No(n)shame projekt iznikao je iz radionice koja se održavala u Klubu Kocka u Splitu, a sastoji se od četiri performansa. Polazišna točka projekta bilo je istraživanje mehanizama srama i besrama, strategija koje taj mehanizam koristi, kao i značenja koja danas imaju ti pojmovi u društvu.

Radnja se odvija u toku 24 sata u Kopenhagenu. Narator filma je August, švedski pisac koji radi na svom novom romanu dok se njegova žena Aime upušta u romansu sa fotografom Aleksom. Sledećeg jutra Aleks shvata da je izgubio svoj identitet i dodir sa stvarnošću, jer ga celo okruženje, uključujući devojku, najboljeg prijatelja i oca, ne prepoznaju a stan u kome je proživeo veći deo života, više ne postoji.

Izložba Lecture Performance nastala je kao rezultat kustoskog istraživanja ove umetničke oblasti, postavljajući pitanje da li se u okviru bogate tradicije performansa i body art-a može izdvojiiti jedna specifična forma – forma predavačkog performansa.

Ovaj potresni dokumentarac istražuje pitanja roda i seksualnosti prateći životne priče pacijenata jedne teheranske klinike za promenu pola. Posle Tajlanda, Iran je zemlja s najvećim brojem operacija promene pola na svetu. Presuđujući faktor u spremnosti toliko mladih iranskih muškaraca da postanu mlade iranske žene jeste surova činjenica da se homoseksualnost u toj državi kažnjava smrću.

Nesvakidašnja, intimna i provokativna predstava "Ko bi hteo mamu kao moju?" bazira se na preispitivanju različitih aspekata odnosa majke i deteta, iz perspektive deteta kao stalno prisutnog “kritičkog oka”. Predstava se naročito fokusira na suočavanje istovremenih pozicija Dalije Aćin kao autorke i kao majke.

HOT LOLLIPOP je intermedijalni rad izražen kroz ples, pokret, muziku i reči, koji nas vodi na eskapističko putovanje kroz folklor (ikonografiju) popularne muzike, i to uglavnom rokenrola u njegovim radikalnijim vidovima, sa povremenim uplivima politizovane stvarnosti u kojoj se paralelno odvija jedno drugo putovanje, bez kretanja, kroz četiri države, državljanstva, državnih uređenja.

Druga scena upozorava da se događa još jedna opstrukcija rada knjižare Beopolis, jednog od najznačajnijih punktova ne samo izdavačke i knjižarske, već i šire kulturne aktivnosti. Tim povodom je izdato saopštenje i pokrenuta online peticija: http://www.petitiononline.com/beopolis/petition.html